Avkledd.Torgeir Skorgen kjem i Aftenposten 2. januar 2006 med ein førehandskritikk av Ibsen-året 2006 som han trur vil bli brukt til "etnisk-nasjonal merkevarebygging". Dessverre kjem han også i skade for å gjere Ibsens samtid merkelegare enn ho var, og å gjere Ibsen meir moderne enn han var. Skorgen skriv at norske forfattarar i 1860-åra sette parentes rundt foreiningstida og at R. Keyser og P. A. Munch i 1840-åra framstilte nordmenn som eit arisk folk med særlege og framståande eigenskapar. Slike oppfatningar fann støtte i skandinavisk rasevitskap, hevdar han, særleg læra om skallemåling, som blei utvikla til ei paradegrein, og som blei dyrka av m.a. filosofen M. J. Monrad. Under alt dette låg det ein orientalistisk reduksjon av Orienten til Europas "andre", og denne orientalismen blei nådelaust avkledd i "Peer Gynt".

Foreiningstida.

Til dette må det leggjast til: R. Keyser og P. A. Munch var akkurat like representative for liberal, nasjonal historieskriving i Europa på 1840-talet som Torgeir Skorgen er det for ein viss type liberal, europeisk post-kolonialisme i dag. I 1860-åra var det ei hovudsak for norske historikarar å vende merksemda mot foreiningstida, og allmenn semje om at dette hadde vore ei sterk framgangstid for Noreg.Skallemåling blei aldri ei "paradegrein", og om M. J. Monrad må det seiast at han skreiv 1800-talets fremste oppgjer med biologisme i humanvitskapane: "Tankeretninger i den nyere tid" (1874).Fjerde akt av "Peer Gynt", "som i begynnelsen ble utelatt under norske scenefremføringer!", blei utelatt av Ibsen sjølv då han i 1874 tok initiativ til å lage i stand ein sceneversjon. Kanskje var han påverka av G. Brandes som syntes denne akta var veldig dårleg.

Antinasjonalisme.

Den som vil etablere Ibsen som orientalisme-kritikar kan ikkje hoppe over "Ballonbrev til en svensk dame" frå 1870/71, basert delvis på inntrykk frå Ibsens Egypt-reise i 1869. Egyptologien i dette rimbrevet har nok meir til felles med Hegel og Monrad enn med Edward Said.Skorgen skriv at det sidan 1990-åra har skjedd ei reetnifisering av det norske: "en etnisk merkevarebygging basert på dyrkingen av blonde og bunadskledde budeier, "ariske" oppdagere og skigående heterofile eventyrere". Eg synest ein annan tendens har vore vel så slåande: Ein flaum av antinasjonalisme basert på fragmentarisk kjennskap til og forvrengde oppfatningar av norsk historie på 1800-talet. Fordi eg trass alt har ein viss sympati for Skorgens allmenne ærend, skulle eg ønskje at han stramma opp presisjons- og ambisjonsnivået sitt.