Kultur

Essay: Frankrike romantiserte islamismen altfor lenge | Bjørn Kvalsvik Nicolaysen

Franske styresmakter kunne ha skjøna kvar utviklinga skulle bera før åtaket på Charlie Hebdo for to år sidan. Charlie Hebdo vart den siste «kanarifuglen i gruva» - den som oppdagar kva tid det er fare for eksplosjon.

Åtaket mot Charlie Hebdo hadde brodd mot fridommane i den vestlege verda, med Frankrike som føregangsland og utøvar par excellence.
  • Bjørn Kvalsvik Nicolaysen, professor, Universitetet i Stavanger

Sommaren 2016 donerte Maryse Wolinski, romanforfattar, dramatikar, essayist og journalist, alt innhaldet av heimekontoret etter mannen Georges til museet for karikaturar, presseteikningar og humor i Saint-Just-Le-Martel, ved Limoges, i hjartet av indre Vest-Frankrike. Ein institusjon Georges hjalp til å opprette under Chirac, som ordna statsstøtte. Det tok Maryse halvtanna år å makte å tenkje på å fli frå seg eitt einaste papir. Men då gav ho frå seg alt av profesjonelt arbeid etter mannen, ferdig og uferdig til like.

Likevel tok ho vare på alle post-it-lappane Georges pla leggje etter seg når han gjekk heimanfrå om morgonen, med alle slag kjærleikserklæringar og små notat om mangt han hadde i tankane. Etter 42 års ekteskap hadde Georges utvikla tallause måtar å syne kor høgt han elska og verdsette kona. Men i halvnitida om morgonen 7. januar 2015 var han seint ute, la ikkje igjen nokon lapp, ropte berre i døra: «Kjære, eg går til Charlie!» Der skulle vere stort krisemøte om den elendige økonomien i Charlie Hebdo.

Les hele saken med abonnement