Kommentar

Hundegalskap

  • Agnes Ravatn
    Agnes Ravatn
    Journalist og forfatter

Foto: Carolyn Kaster/AP/NTB

Nokon ventar på tredje smittebølge. Eg ventar på første hundeomplasseringsbølge.

Kommentar
Dette er en kommentar. Den gir uttrykk for skribentens analyser og meninger.

Eg har aldri hatt lyst på hund. Om folk som har hund, har eg tenkt: Oi, får du ikkje nok ut av verda som ho er? Du treng ein hund i tillegg? Eg blir alltid forbausa når folk eg liker, viser seg å eige ein hund, litt på same måte som når folk eg liker, viser seg å vere for eksempel kristne: Me to kan aldri fullt ut forstå kvarandre.

Det einaste eg har reagert verkeleg negativt på ved ekteparet Orderud, er at dei drog på den hundeutstillinga på Nesbyen. Noko så teit.

Det mest overraskande ved det norske folk då pandemien kom til landet, var ikkje at me begynte å hamstre dopapir, paracet og hermetiske brekkbønner, men at me begynte å hamstre kvalpar.

Går det an?!

Den 16. mars, første måndag etter nedstenginga, kasta folk seg over telefonen og sette i gang med å ringe ned oppdrettarar, ville etter å få tak i ein hund. Finn.no fekk ei dobling i «hund ønskes kjøpt»-annonsar. Hos Dyrebeskyttelsen rann det inn med adopsjonsønske.

Foto: Håkon Mosvold Larsen / NTB

Dette er forresten ikkje noko særnorsk. Skrota kjæledyr i opplag er adoptert i hopetal under pandemien og dukkar opp igjen i bakgrunnen på Teams-møte over heile verda. Det er tale om ein «pandemic pet boom», og det dukkar opp rapportar om utbrende veterinærar.

Det same skjedde under finanskrisa i 2008. Folks spontane reaksjon var å fortast mogeleg slå klørne i ein hund.

På den eine sida kan ein sikkert seie at når krisa først råkar, kva er vel meir naturleg enn å skaffe seg trøyst og oppmuntring i form av ein logrande ny bestevenn med uavgrensa menger vilkårslaus kjærleik å gi?

På den andre sida: Når krisa råkar, går det AN å handle meir irrasjonelt, enn å forplikte seg til eit røytande, bitande, bjeffande, ikkje enno stovereint pengesluk for dei neste 15 åra, som vil innskrenke fridomen din på det aller grovaste og krevje hundrevis av timar med dressur for å bli eit gagns kjæledyr? Går det an?!

Lommene fulle av tørka lever

Og likevel ... Kva er det vel som ligg her som eit svart, tungt lik oppå saueskinnsfellen framfor vedomnen når eg skriv dette, om ikkje nettopp ein hund.

Rett nok berre ein hund som har vore her på avlasting dei siste tre vekene, men like fullt ein hund som har fått meg til å drøyme om hund absolutt kvar natt sidan han kom i hus, som har fått meg til i all løyndom å sjå episode av episode av Superhundene, Fra bølle til bestevenn og Valpeskolen når mannen min trur eg arbeider, som har gjort meg ungpikeaktig forelska i Maren Teien Rørvik, hundetrenaren i dei tre nemnde programma, og hennar guddommelege kompetanse i møte med hundeeigarars like guddommelege inkompetanse, som har fått meg til å lese bøker om hundetrening og hundens kulturhistorie – og fått meg til ei kvar tid til å ha lommene fulle av bitar av tørka lever.

Nei og nei. Og så eg som tenkte, då eg endeleg hadde kjøpt meg trykkokar: No har eg alt!

Les også

Simen Tveitereid: Her er mine notater frå et nytt liv. Med Tinka.

Dyr i drift

Eg har ingen gode argument. Klimakrisa er her, og alt eg kan tenkje på, er å skaffe meg ein kjøttetar!? Til det kan eg berre svare at, vel, ein hund er i det minste så dyr i drift at eg ikkje vil ha råd til å bruke pengar på noko verre – aller minst flyreiser, sidan ein hund òg gjer ein nesten komisk ufri (og til det vil eg svare at er det noko livet har lært meg, så er det at lykka forbausande ofte er tett kopla til mangel på fridom og val).

Ein hund ville tvunge meg ut på tur, kan eg seie, ein time kvar dag. Det burde du jo strengt tatt klare av deg sjølv, dersom det var så viktig for deg, kan du seie.

Like fullt, kor ofte elles har eg løpt rundt på snødekte skogsstiar med hovudlykt i mørket desse åra, klar til å brøle «angrip!» dersom me mot formodning skulle støyte på nokon?

Å halse pesande rundt åleine framstår no berre som rart

Å halse pesande rundt åleine framstår no berre som rart. Å streife rundt i skogen med ein svinsande hund, derimot, det har noko urtidsaktig ved seg, eg kjenner meg som ein pelsjeger eller ein pensjonert politimann.

Min eigen superhund

Før tenkte eg at hund, det passar for einslege. No tenkjer eg at hund, det er jo heilt perfekt for barnefamiliar, me er jo fullstendig ufri uansett!

Barneoppdraginga har eg stort sett mislykkast med, ungane styrer meg nøyaktig slik Anton styrer eigarane sine i Fra bølle til bestevenn. Men med hund får eg ein kjærkomen ny sjanse, kanskje vil eg klare å oppdra ein hund? Alternativt, kanskje hunden vil greie å oppdra ungane?

Eg kan levande førestille meg korleis mine argaste konkurrentar gnir seg i hendene ved tanken på at eg fantaserer om å skaffe meg hund, «knegg knegg, no kjem ho aldri til å skrive eit ord meir!». Eg knurrar lågt mot Knausgårds påstand om at ingen gode forfattarar har hund – Virginia Woolf, Anton Tjekhov og Vigdis Hjorth har hund! (Men knapt nokon andre.)

Eg skal vise dei så inderleg at hund er noko meir enn berre ei særleg ressurskrevande form for prokrastinering

Men eg skal vise dei, vise dei så inderleg, at hund er noko meir enn berre ei særleg ressurskrevande form for prokrastinering. Berre vent! Eg skal trene opp min heilt eigen superhund. Kvar gong eg kjenner tvilen og skrivesperra kome snikande, då skal ein fuktig snute vere der og dytte oppmuntrande i skrivehanda mi. Kvar gong eg diskret prøver å sjekke siste nytt frå riksretten, då skal ein bestemt pote resolutt skifte tilbake til tekstdokumentet.

Gjett kven som ikkje har hund

Dei to kattane me har frå før stiller seg meir avventande til ideen. Men dei skal faktisk passe seg. Der eg før tenkte at å kjøpe seg til kjærleik frå ein hund har noko snuskete og lettare patetisk ved seg, litt på linje med sexkjøp, der tenkjer eg no at å ha katt er sadomasochistisk. Å mate eit dyr som foraktar deg?

Sjølve kronargumentet for å ha hund er likevel: Obama har hund. Biden har hund. Gjett kven som ikkje har hund? Make America bark again!

Les også

Joe Biden tar med seg to «førstehunder» inn i Det hvite hus

Det er kveld. Gjestehunden vår skal heim, etter tre veker. Ungane sørger, eg sørger. Me tar farvel. Han hoppar inn i bagasjerommet, eg må sjå vekk.

Det er ny episode av Valpeskolen, men berre tanken på å sjå det utan han ...

På veg til kontoret neste morgon blir eg på gråten ved synet av spora hans i snøen. Dei tørre leverbitane raslar i jakkelomma, som drønnande malm eller klingande bjølle, om du tar referansen. På golvet framfor omnen ligg saueskinnsfellen, og eit halvt oppete tyggebein.

Nokon ventar på tredje smittebølge. Eg ventar på første hundeomplasseringsbølge. Den er her nok snart. Dyrebeskyttelsen melder allereie om pågang frå angrande kvalpekjøparar som ikkje lenger har heimekontor.

Og om berre denne fillepandemien kunne vere over snart, så det var mogeleg å komme seg på hundeutstilling på Nesbyen.

  • Følg og delta i debattene hos Aftenposten meninger på Facebook og Twitter.
  1. Les også

    Hundeeiere er flinkere enn katteeiere, mener Veterinærforeningen. Slik pusser du tennene på kjæledyret.

  2. Les også

    Agnes Ravatn: Det beste med bygda er å forlate henne. Det nest beste er å vende tilbake.

Les mer om

  1. Hund
  2. Kjæledyr
  3. Dyrebeskyttelsen

Flere artikler

  1. KOMMENTAR
    Publisert:

    Hva er oppskriften på kong Haralds enormt sterke posisjon i det norske folk?

  2. KOMMENTAR
    Publisert:

    Putin kan få en ny venn i Vesten

  3. KOMMENTAR
    Publisert:

    Blir det mulig å ta NHO-sjefen på alvor neste gang han er bekymret for oljepengebruk og begeistret for omstilling?

  4. KOMMENTAR
    Publisert:

    Det er ikke rart at det koker. Oslos boligmarked flommer over av doping.

  5. KOMMENTAR
    Publisert:

    For mange trakasseres i bokbransjen

  6. KOMMENTAR
    Publisert:

    Noe av bråket i Oslo-skolen kunne aldri ha skjedd under Høyre-regimet