SiD

Eg vil ikkje «leve» vidare i sosiale medier

Frå og med dagen eg døyr skal eg vere offline, skriv Ida-Louise Eikås (20).

Si ;D-innlegg
Dette er et Si ;D-innlegg. Meninger i teksten står for skribentens regning. Innlegg kan sendes hit.

Jeg håper jo dette er veldig lenge til, men når jeg først er borte, så har jeg ikke noe å gjøre på Internett, skriver Ida-Louise Eikås (20) i dagens hovedinnlegg. Hun etterlyser debatt rundt konsekvensene av deling av sorg på sosiale medier. Foto: Morten Uglum

Ida-Louise Eikås (20)

Akkurat som kvart einskilt menneske er forskjellig, er også livet til kvart einskilt menneske forskjellig. Dette betyr også at døden for kvart einskilt menneske er forskjellig. Ingen er like; vi lever forskjellig og vi dør forskjellig. Sånn er det berre, og godt er det. Eg har difor ingen rett, ei heller lyst, til å kritisere korleis mine medmenneske taklar døden til sine nære og kjære. Det er eitt hundre prosent opp til den enkelte.

#Kvilifred

Om nokon har eit behov for å fylle Facebook-feeden med minneord om menneska dei mista i året som gjekk, så må dei få lov til det. Det er sikkert fint å bla gjennom eit gammalt album, mimre over dei gode minna og plukke ut det koselegaste biletet det er å oppdrive av den døde og skrive nokre fine ord:

«Kjære bestefar. Eg veit du har det fint i himmelen med bestemor no. Takk for alle dei fine stundene eg fekk ha med deg her på jorda. Du var utan tvil verdas beste bestefar. Eg kjem aldri til å gløyme deg. #Kvilifred.»

Døden er poetisk

For mange er det både vakkert, poetisk og praktisk. Vakkert fordi det er fint å skrive fine ting om dei ein er glad i. Poetisk berre fordi døden har noko poetisk over seg, og praktisk fordi det er ein enkel måte å opplyse vener og familie på utan at det tar for mykje krefter eller tid i ein tung sørgjeperiode.

Eg vil ikkje ha gullkorn på Twitter-feeden

Men, dette er ikkje noko eg ynskjer for meg sjølv. Eg vil ikkje at vennane mine skal opprette «#KviliFred, Ida-Louise-side» som folk kan «like». Eg vil ikkje at Instagram skal fyllast med gamle bilete av det skeive gliset mitt, og eg vil ikkje at gullkorn eg har kome med opp igjennom åra skal prege Twitter-feeden.

Døden min skal verken sanke likes, retweets eller favorites.

Gje dei fine orda til mine nærmaste

Forhåpentleg har eg veldig, veldig mange tiår igjen å leve, men ein eller annan gang kjem eg til å døy, og den dagen skal du ikkje skrive fine ord til eller om meg på sosiale medium. Dei fine orda kan du heller gje til mine næraste, for frå og med den dagen skal eg vere offline.

Les også:

Les også

- Det ble en slags minnebok for vennen min

Ida-louise Eikås (20)

Relevante artikler

  1. DEBATT

    Om innvandrarar skal løna seg, må dei tena eigne pengar netto gjennom livet | Jon Hustad

  2. SID

    Seksuell trakassering er ikkje berre eit Ap-problem, men eit samfunnsproblem

  3. DEBATT

    Eit visst vedtak om ulv sette fyr i Facebook-feeden min i går. Idiotar der óg. Så mykje idiotar.

  4. SID

    Eg er glad for at eg fekk lære menneskehistoria gradvis. Ellers hadde eg nok vore eit redd og usikkert barn

  5. KRONIKK

    Sørlandsby til sals! | Siri Holmboe Høibo

  6. KOMMENTAR

    Eg har eit sterkt nyttårsønske om at me feiar kvardagsekstremismen ut av nyhendespaltene